|
|
|
Met de complimenten van
monsieur Cro-Magnon
Dat Nederland het belangrijkste
exportland van de wijnboeren in de
bergerac is hoeft niemand te
verbazen.
Sinds jaar en dag immers dehoort de
Périgord tot de meest geliefde
toeristische trekpleisters voor vele
tienduizenden Nederlanders.
Maar het zijn niet alléén de
préhistorische grotten van Lascaux,
Rouffignac of Les Eyzies de tayac waar
een magische aantrkkingskracht van
uitgaat.
Ook gastronomisch scoort dit stukje van
Frankrijt al eenwen hoog en tijdens
lezersenquêtes van het
toonaangevende blad GaultMilla wordt het
al decennia lang tot Frankrijks culinaire
toppers gekozen.
Als wingebied heeft de Bergerac honderden
jaren in de schaduw gestaan van 'naaste
buur' Bordeaux, waar er de wijnboeren
alles aan gelegen was de Bergerac op het
tweede plan te houden.
Toch heeft de Périgord ook op
wijngebied meer in zijn mars.
Namen we in onze vorigz uitgave de
Monbazillac al onder de loep ; nu richten
we de schijnwerper op de Bergerac en met
name op een klein appellation-gebiedje
binnen de Bergerac, de
Pécharmant.
Toch zijn het niet louter de toeristische
attracties van nu, die Nederlanders en
Belgen tot de belangrijkste afnemers van
de Bergerac-wijnen hebben gemaakt.
De 'connection' gaat veel verder terug.
Al in de zestiende eeuw voeren
vrachtvaarders uit de Hanzesteden de
Dordogne op om er wijn te kopen.
Eind zestiende eeuw is er al sprake van
een zeer nadrukkelijke Zuidnederlandse
inmenging in de wijnbouw van zowel de
Bordelais (o.a.Sauternes) als de meer
stroomopwaarts gelegen wijngaarden van de
Bergerac.
In de 18° eeuw kochten Vlaamse en
Hollandse kooplieden al het grootste deel
van de wijnproduktie rond Bergerac op.
Het zou grote gevolgen hebben, want het
ging deze kooplui louter om grote
hoeveelheden en lage prijzen.
De wijnboeren gingen er gretig op in en
schroefden hun produktie zo op, dat lang
niet alle druiven in jaren met
overvloedige oogsten geperst konden
worden. Over kwaliteit werd niet meer
gesproken.
Het stoken van gedistilleerd met behulp
van de alambic, wat sinds de Middeleeuwen
een privilege was van apothekers, groeide
onder druk van kooplui uit de lage landen
uit tot een boerennijverheid.
In 1708 schreef de bisschop van
Périgueux, dat in zijn diocees
slechts wijn werd geproduceerd voor de
lokale consumptie, met uitzondering voor
de wijngebieden die rond Bergerac en
Sainte Foy lagen, die bijna hun gehele
produktie wijn en eaux de vie leverden
aan Hollandse en Vlaamse 'shippers'.
Enkele jaren later meldt rentmeester
Boucher in Bordeaux een aanzienlijke
expansie van de wijngaarden rond
Bergerac.
Hij voorzag door deze
produktie-uitbreidingen problemen voor de
afzet van de Bordeaux-wijnen. Een serie
maatregelen die het vervoer van wijn over
de Dordogne naar zee bemoeilijkten en in
sommige jaren in feite onmogelijk maakte,
volgde.
De Bergerac moest naar het tweede plan
teruggedrongen worden. En vandaag de dag
is het niet anders.
De Bordelais domineert; de Bergerac staat
nog immer in de schaduw.
Al vinden we er wijnen die zich
moeiteloos met het gros van de produktie
in het Bordeauxgebied kunnen meten. En
waarom ook niet. Want deze aan elkaar
grenzende gebieden hebben slechts
één barrière: een
departementaal-administratieve.
Pécharmant
Net als in alle Franse Appellation
d'Origine Contrôlée- gebieden
(AOC) worden in de Bergerac wijngaarden
onder meer maximale produktiehoeveelheden
en alcoholpercentages vastgesteld en
gecontroleerd door de Franse overheid
(lNAO).
Dat is niet anders voor het betrekkelijk
kleine gebied van de Pécharmant, dat
zich uitstrek over de heuvelruggen rond
Bergerac en dat zich sinds 1946 met de
AOC-status mag onderscheiden.
In feite een vitvloeisel van een
'practical joke' van twee wijnboeren uit
het gehucht Pécharmant, die hun
streven naar kwalitatief betere wijnen
ook op hun etiketten wilden
onderscheiden.
Ze grepen daarbij terug op oude
geschriften uit de Napoleontische tijd
(1816), waarbij de rechteroever van de
Dordogne al aanbevolen werd als beste
plaats voor het opzetten van
wijngaarden.
En ze deden dat niet zonder succes, want
vandaag de dag worden ongeveer 10.000 hl
ge-oogst volgens de kwaliteitsnormen, die
deze wijnboeren vastlegden voor hun
wijngaarden.
De produktie-aanplant voor de
Pécharmant is te virnden rond
Bergerac, in Lembras (langs de N 21),
Creysse en St Sauveur; veelal op
kalkrijke, stenige gronden.
De Pécharmant is twee jaar nadat de
wijn op fles is, al goed op dronk.
Echt lange bewaarwijnen zijn het niet;
wat dat betreft zijn ze goed
vergelijkbaar met de eenvoudiger
Bordeaux-wijnen.
De meest geplante druivenrassen zijn net
als in de Bordelais : Merlot,
Cabernet-Sauvignon, Cabernet-Franc en
Malbec.
`Het zijn vooral Merlot (65%) en Cabernet
(30%) die wij produceren,' zeggen
Thérèse en Bruno de Corbiac van
het Château Corbiac, een van de
grotere wijnhuizen uit de
Pécharmant, waarvan de
familie-historie terug gaat tot de
18° eeuw.
Bruno en Thérèse beschikken
momenteel over zo'n 12 ha wijngaarden
onder appellation Pécharmant.
Hun wijnen vinden gretig aftrek bij
Nederlandse en Vlaamse passanten.
Soms zijn ze ook wel, via importeurs, te
koop in de Benelux.
Met het Château Corbiac bezitten ze
een van de oudste wijncâteau's in de
Périgrod, dat al sinds de 18°
eeuw in handen van dezelfde familie
is.
De vinificatieprocessen zijn exact
dezelfde als die in de Bordelais en dat
resulteert in krachtige wijnen.
Hoewel de meeste wijnboeren in het
Bergerac-gebied hun produktie hebben
toevertrouwd aan de coöperatie,
stapten Bruno en Thérèse al
weer ruim zeven jaar geleden uit die
coöperatie om het eigen
kwaliteitsbeleid nog beter te kunnen
uitdragen.
'Wij hebben alles gestoken in een betere
kwaliteit wijn. In de co6peratie, waar de
druiven van veel wijnboeren worden
gemengd, vindt men die
kwaliteitsverbetering niet terug in een
betere prijs voor de wijnboer; noch in
een beter eindprodukt.
Daarom investeerden we in een eigen
wijnpers en vulmachine.
Daardoor kunnen de geplukte druiven
direct verwerkt worden. Gekoppeld aan een
nog stringenter snoei- en plukbeleid
geeft dat een beter eindprodukt. De
maximale produktie per hectare beloopt 45
hl.
Château Corbiac, dat we direct langs
de Route National vinden in Lembras naar
Bergerac, produceert alleen
Pécharmant. Bezoekers kunnen er de
wijnen proeven en kopen.
Ton Borghouts, in Lekker Eten &
Drinken, octobre 1988
|
|
|
|
